افرادی که در استراحت برای آنان پاداش می نویسند

در هنگام بروز بیماری در میان افراد آنچه معمول است این می باشد که تا حدودی از انجام امور الهی باز می مانند، اما جالب است بدانید مومنین و بندگان حقیقی خداوند بدون انجام عملی در دوران بیماری، ثوابی برابر با انجام اعمال خود در زمان سلامت را می گیرند.

در این باره از حضرت محمد (صلى الله علیه و آله ) روایت شده است که ایشان بیان داشته اند: ما أحَدٌ مِنَ المُسلِمینَ یُصابُ بِبَلاءٍ فی جَسَدِهِ إلاّ أمَرَ اللّه ُ الحَفَظَهَ الَّذینَ یَحفَظونَهُ فَقالَ : اُکتُبوا لِعَبدی فی کُلِّ یَومٍ ولَیلَهٍ مِثلَ ما کانَ یَعمَلُ مِنَ الخَیرِ ما کانَ مَحبوساً فی وَثاقی؛ هیچ کسى از مسلمانان نیست که به بلایى در جسم خویش گرفتار شود، مگر آن که خداوند به فرشتگان پاسبانى که او را حفظ مى کنند، مى فرماید: «براى بنده ام، تا زمانى که در بند من (بیمارى) گرفتار باشد، در هر روز همانند آن کارهاى نیکى را [برایش] بنویسید که پیش تر انجام مى داده است»، و پیامبر (صلى الله علیه و آله) در جایی دیگر می فرمایند: براى بیمار، چهار ویژگى است: قلمِ تکلیف از او برداشته مى شود؛ خداوند به فرشتگان فرمان مى دهد همه پاداش آنچه را در دوران تن درستى خویش انجام مى داده است، برایش بنویسند؛ بیمارى وى بر همه اندام هایش گذر مى کند و گناهانش را از آن بیرون مى برد. پس اگر بمیرد، آمرزیده شده مى میرد و اگر زنده بماند، آمرزیده شده زندگى مى کند.

علاوه بر این  امام صادق (عَلیه السَلام) بیان می دارند: روزی پیامبر خدا، سرِ خود را به سوى آسمان بلند کرد و لبخند زد.

پس اطرافیان ایشان پرسیدند : اى پیامبر خدا؛ دیدیم سرِ خویش را به سوى آسمان بلند نمودید و لبخند زدید.

پیامبر فرمودند: آرى؛ از دو فرشته در شگفت شدم که از آسمان به زمین آمدند و بنده مؤمن درستکارى را در جاى نماز خویش که همواره در آن نماز مى گزارد، جستند تا براى وى، عمل آن شب و روزش را بنویسند؛ امّا وى را در مصلاّى خویش نیافتند. پس به آسمان بازگشتند و گفتند: پروردگارا؛ فلان بنده مؤمنت را در مکان نمازش جستیم تا براى وى عملش را در آن روز و شب بنویسیم، ولى آن جا به او دست نیافتیم و او را در بندِ [بیمارى] تو دیدیم.

پس خداوند عز و جل [به آنان] فرمود: تا زمانى که بنده ام در بندِ من است، براى او در هر شب و روز، همانند آنچه در دوران تن درستى اش انجام مى داده است، بنویسید؛ چرا که، بر من است هنگامى که او را از آنچه در دوران تن درستى انجام مى داده، باز داشته ام، براى وى پاداش همان را بنویسم.

منابع:

۱-کلینی. الکافی، ج۳: ۱۱۳

۲- دارمی. سنن الدارمی، ج ۲ ، ص ۷۷۲

۳-شیخ صدوق. ثواب الأعمال: ۲۳۰

۴-محمّدى رى شهرى. دانشنامه احادیث پزشکی، ج۱: ۱۵۲٫

بدون دیدگاه

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *